Coś Ty Atenom zrobił, Sokratesie?
Sokrates za najwyższą wartość uznał areté (z gr. cnota).
Cnota – rozumne działanie, które pozwala duszy być dobrą.
Intelektualizm etyczny – polgąd oznaczający, że mądrość rodzi dobro.
Dajmonion – głos bądź duch, który odzywa się zawsze wtedy, kiedy człowiek ma zrobić coś złego.
Sokrates nauczał stosując metodę dialektyczną, składała się ona z dwóch części:
- elementarnej - mającej na celu uwolnienie człowieka od fałszywych twierdzeń poprzez stawianie pytań i sokratejskie założenie, że jest on człowiekiem pozbawionym wiedzy (”wiem, że nic nie wiem”).
- majentycznej – polegającej na takim stawianiu pytań, dzięki któremu dochodzi się do poznania i osiągnięcia cnoty (do dobra).
