Szymon Nowicki ID

Sokrates za najwyższą wartość uznał areté (z gr. cnota).
Cnota – rozumne działanie, które pozwala duszy być dobrą.
Intelektualizm etyczny – polgąd oznaczający, że mądrość rodzi dobro.
Dajmonion – głos bądź duch, który odzywa się zawsze wtedy, kiedy człowiek ma zrobić coś złego.

Sokrates nauczał stosując metodę dialektyczną, składała się ona z dwóch części:

1. elementarnej -  mającej na celu uwolnienie człowieka od fałszywych twierdzeń poprzez stawianie pytań i sokratejskie założenie, że jest on człowiekiem pozbawionym wiedzy (“wiem, że nic nie wiem”).
2. majentycznej – polegającej na takim stawianiu pytań, dzięki któremu dochodzi się do poznania i osiągnięcia cnoty (do dobra).

filo – miłować, kochać
sophia - mądrość
Filozofia – umiłowanie mądrości

Jońscy filozofowie przyrody:

Heraklit z Efezu – “Immanentną cechą świata jest przemiana”, “Wszystko płynie” (“Panta rei“), “Można doceniać szczęście tylko dzięki nieszczęściu, nie istnieje dzień bez nocy”.

Anaksymander – “Świat jest tak różnorodny dzięki powietrzu”.

Sokrates – ojciec humanizmu, który cnotę uważał za najwyższe dobro, a wiedzę za warunek cnoty. W swoich czasach był uznawany za zaczepiającego (aby rozmawiać na tematy etyczne) dziwaka, drażnił swoimi poglądami wiele osobistości, którym się tym naraził.

Sofiści – ich wiedza była pozbawiona sensu życia. Chciwi mędrcy.

Etyka 0 nauka o moralności i o tym co dobre, a co złe.

Grecy wierzyli, że “świat był jednym wielkim miastem bogów i ludzi”. Ich ojcem bogów był Zeus, jego małżonką była Hera. Panowali oni nad rodziną mieszkańców olimpu. Należeli do nich: Apollo, Artemida, Pallas Atena, Ares, Posejdon, Hermes, Dionizos, Demeter, Pluton i Persefona. Grecy wierzyli też, w całą plejadę lokalnych bóstw, satyrów, duchów, nimf, czarownic, wróżek i muz, którym składano ofiary.
Mieszkańcy Półwyspu Bałkańskiego nie wyznawali żadnego rodzaju diabła, ciemnych potęg czy grzechu, ichniejsi bogowie byli wystarczająco ludzcy i mściwi. Za największą ludzką wodę uważano arogancką dumę (hybris), karą za nią był gniew bogów (nemesis).
W Grecji stworzono tysiące mitów oraz niezliczone wyrocznie i rodzaje kultu.

Na przestrzeni wieków Rzymianie zetknęli się ze wszystkimi bez wyjątku bogami czczonymi w rejonie Morza Śródziemnego iw włączyli do własnej kolekcji wszystkie poznane kulty. Kult religijny rodziny rzymskiej na początku skupiał się na bóstwach domowych.
Publiczne życie religijne było skoncentrowane wokół strażników i strażniczek. Później mieszkańcy Półwyspu Apenińskiego przyjęli wszystkie greckie bóstwa.

Grecy wierzyli w nieśmiertelność. Dla nich uzyskuje ją ktoś, kto zmarł, ale pozostawił po sobie pamięć. Zamiast raju, u greków spotkalibyśmy pewność zasłużonych, że pamięć o nich będzie wieczna.

Dla greków wojownik to człowiek, który żyje krótko, ale całe życie ma wypełnione bohaterstwem.

Tyrajos pisze, że szlachetne w żołnierzach jest maszerowanie do bitwy w pierwszym szeregu by szlachetnie zginąć za swój kraj. Potępia dezerterów i żebraków.

Grecy starali się poznać siebie (jak nakazywał im napis na murach świątyni delfickiej. Wierzyli oni, że człowiek powołany jest do trudu i wysiłku, bo to sprawa ludzka.

“Poznaj samego siebie” znaczy tyle co nie łudź się co do siebie, przekonaj się, jaki jesteś.

Gimnazjum – (gr. gymnasion) – plac do ćwiczeń gimnastycznych (od przymiotnika gymnós, tj. “nagi” – w grecji ćwiczenia wykonywano nago).

Ćwiczenia były celem samym w sobie – budziły zainteresowanie i rozpalały umiejętności wszystkich w takim stopniu, w jakim nie znały go inne ludy.

W gimnazjach nauczano: gimnastyki, muzyki, śpiewu, gry na instrumentach, czytania i pisania, później również gramatyki i literatury, niekiedy matematyki oraz rzadko elementy innych przedmiotów.

W gimnazjonach narodziły się szkoły filozoficzne. W epoce hellenistycznej uczelnią o uniwersyteckim charakterze skupiającą przeważnie młodzież.

Akademia – od greckiego herosa Akademosa.

Liceum – od ogrodów, przy których powstało pierwsze liceum – Likejonów.